Klub Wioślarski „Rejów”

Na zdjęciu: przystań Klubu Wioślarskiego „Rejów” po powodzi 16 maja 1939 roku. Autor nieznany, Narodowe Archiwum Cyfrowe, domena publiczna.

Wioślarze ze Skarżyska-Kamiennej zaczynali jako Koło Wioślarskie przy Stowarzyszeniu „Ognisko”. Ich przystanią nad Rejowem był wtedy „prosty szałas” wśród walących się wiejskich chałup. Osady „Ogniska” odnosiły sukcesy w Bydgoszczy, Warszawie i Kruszwicy.

W 1938 roku „Sport Wodny” opisał, co z tego miejsca zrobił Klub Wioślarski „Rejów”. Pismo podkreślało, że klub zaczynał od zera, przy bardzo skromnym wsparciu z zewnątrz. Nad jeziorem stały budynek klubu z salą do gimnastyki i zebrań, hangary na łodzie, szatnie, kąpielisko z plażą, pomosty, boisko, altany i pergole. Jezioro miało około 1500 m długości i najwyżej 200 m szerokości.

Z urządzeń i łodzi mogli za bardzo niskie opłaty korzystać także ludzie spoza klubu. Pismo tłumaczyło, że miejscowa ludność to w dużej części robotnicy o niewysokich zarobkach.

Zimą 1937/38 wioślarze ćwiczyli gimnastykę pod okiem p. Kasprzyckiego. Trening wioślarski prowadził naczelnik W. Trojanowski, wcześniej sternik osad „Ogniska”. W 1938 roku klub urządził na Rejowie regaty propagandowe. Na liście Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich z tego roku figuruje jako Klub Wioślarski „Rejów”, w wynikach regat jako Klub Sportowy „Rejów”.