Konińskie Towarzystwo Wioślarskie

Na zdjęciu: most na Warcie w Koninie na pocztówce, 1924. Autor nieznany, Biblioteka Narodowa (Polona), domena publiczna.

Konińskie Towarzystwo Wioślarskie założono w 1900 roku z inicjatywy Stanisława Mellera. Pierwszym prezesem był rejent Teodor Esse. Tak jak w Kaliszu, władze carskie zgodziły się tylko na Towarzystwo Ratowania Tonących i pod tą nazwą wioślarze z Konina działali do 1906 roku. Przed I wojną zdobyli grunt pod przystań i sporo łodzi. Kolejnymi prezesami byli dr Żywanowski i rejent Edward Sikorski, naczelnikiem Eugeniusz Świtalski.

Niemiecka inwazja w 1914 roku zniszczyła towarzystwo, tak samo jak kaliskie. Po wojnie zostały dwie łodzie, a odbudowę dało się zacząć dopiero w 1916 roku.

W 1919 roku towarzystwo należało do założycieli związku towarzystw wioślarskich. Pierwszym prezesem po odzyskaniu niepodległości był Sikorski, od 1925 roku Władysław Stasiński.

W 1922 roku towarzystwo kupiło od miasta 1800 metrów kwadratowych pod siedzibę. W maju 1925 roku, na ćwierćwiecze, podniesiono flagę i ochrzczono nowe łodzie. Dom klubowy budowano latami i w 1930 roku wciąż nie był skończony.

Około 1930 roku tabor liczył 17 łodzi. Według Wikipedii członkowie wyprawiali się na spływy do 500 kilometrów. Z przystani wypływały też parowce i motorówki na rejsy.

W czasie okupacji Niemcy przejęli nieruchomość i sprzęt. W 1946 roku sąd nakazał zwrot, ale do 1956 roku budynek zajmowali inni. Próba reaktywacji w 1957 roku się nie udała. W 1978 roku towarzystwo wykreślono z rejestru.