Pińskie Towarzystwo Wioślarskie

Na zdjęciu: Pina w Pińsku, Kościół Wniebowzięcia NMP i klasztor franciszkanów, około 1936. Fot. Henryk Poddębski, Biblioteka Narodowa (Polona), domena publiczna.

W 1934 roku autorka relacji z Polesia opublikowanej w „Sporcie Wodnym” napisała, że Pińskie Towarzystwo Wioślarskie ma z wioślarstwem wspólną tylko nazwę. Nazwała je „sztuczną wylęgarnią kajaków i małych żaglówek”, a łódź wiosłową towarzystwa zaliczyła do typu „horrendum”. Relację ilustrowało zdjęcie przystani. Wileńskie „Słowo” pisało w tym samym roku, że towarzystwo ma „piękną własną przystań”.

Stowarzyszenie wpisano do rejestru województwa poleskiego w 1930 roku. Bydgoscy wioślarze, którzy płynęli dwójką turystyczną z Bydgoszczy przez Brześć i Pińsk do Grodna, zatrzymali się przy pińskim towarzystwie 11 sierpnia 1931 roku, w ulewnym deszczu.

Autorka relacji przyjechała do Pińska koleją z Krakowa – 800 km w 22 godziny – i z dworca poszła prosto na przystań towarzystwa. Do wyboru miała dwa typy kajaków, nazywane tam „pluskwą” i „trumną”. Popłynęła „trumną” o nazwie „Pstrąg”.

Bydgoszczanie płynęli pod banderą klubu wioślarskiego „Gryf”. W Pińsku w Zarządzie Dróg Wodnych odbierali przepustkę na śluzy Kanału Ogińskiego. Wileńskie „Słowo” wymieniało towarzystwo osobno, poza sześcioma klubami sportowymi miasta, jako klub specjalnej gałęzi sportu.