Szkolna przystań wioślarska w Pińsku

Na zdjęciu: Pina w Pińsku, Kościół św. Stanisława i kolegium jezuitów, 1936. Fot. Henryk Poddębski, Biblioteka Narodowa (Polona), domena publiczna.

Na Polesiu Pińsk miał w roku szkolnym 1924/25 cztery łodzie szkolne, a Kobryń – trzy. Informator szkolnych schronisk z 1932 roku wymienia w mieście szkolną przystań wioślarską „dla wycieczek wioślarskich”. W kolejnych rocznikach, do 1936 roku, figuruje ona już jako przystań ze schroniskiem wycieczkowym.

Budynek postawiono w 1932 roku według projektu inżyniera architekta Stefana Kozińskiego, staraniem dyrekcji państwowego gimnazjum. Kosztował blisko 18 tysięcy złotych. Miał obszerne szatnie i schrony na łodzie, a na piętrze – pomieszczenie schroniskowe. Ministerstwo, które dołożyło się do budowy, zapowiadało, że Pińsk stanie się ważnym ośrodkiem wioślarstwa młodzieży.

W schronisku było najpierw 10 łóżek, potem 20, a w ostatnim przedwojennym spisie – 30. Przystań należała wtedy do liceum i gimnazjum imienia Marszałka Piłsudskiego przy ulicy Kościuszki. Z Pińska polecano wycieczki wioślarskie do Horodyszcza, Dawidgródka i Lubieszowa.

W 1926 roku pięciu uczniów pińskich szkół średnich popłynęło do Gdańska łodzią „Iwonka”, zbudowaną własnymi rękami i wyposażoną w cztery długie wiosła. W Płocku dołączyli do wycieczki związku wioślarskiego.