Przystań Klubu Wioślarskiego „Wisła” (dawniej Koło Wioślarzy Warszawskich)

Na zdjęciu: Bondorowski i Ślesicki z Klubu Wioślarskiego „Wisła”, zwycięzcy wyścigu dwójek podwójnych, 1933. Autor nieznany, Narodowe Archiwum Cyfrowe, domena publiczna.

Zabudowania przy Wioślarskiej powstały około 1921 roku dla Koła Wioślarzy Warszawskich, założonego w 1919 roku. W 1927 roku koło przyjęło nazwę Klub Wioślarski „Wisła”. Przystań zniszczono podczas II wojny światowej. Po wojnie klub działał w innym miejscu. Zlikwidowano go około 1975 roku, podczas budowy Trasy Łazienkowskiej.

Koło Wioślarzy Warszawskich założyli ludzie, którzy nie mogli wstąpić do żadnego z czterech istniejących wtedy klubów. Nazwę Klub Wioślarski „Wisła” przyjęło 6 marca 1927 roku. W 1930 roku miało przystań nad Wisłą i szopy na tabor, ale nie miało domu klubowego, dlatego na zimę wynajmowało lokal w mieście. Klubem kierował najpierw prezes Majchrowski, a później Edmund Bernatowicz. Turystykę rozwijali Zajączkowski i Grzelak, którzy przepłynęli całą Wisłę i dotarli łodzią do Berlina.

Osada klubu wywalczyła w 1924 roku prawo do reprezentowania Polski na igrzyskach w Paryżu. Przy Wioślarskiej 4 działał w latach 30. Warszawski Międzyklubowy Komitet Wioślarski. Tu przyjmowano zgłoszenia na regaty.

Na tej przystani odbyła się w 1935 roku oficjalna część otwarcia sezonu. Klub obchodził wtedy 15-lecie. Przybyły poczty sztandarowe klubów oraz starosta praski Iszora.