Polski Związek Towarzystw Wioślarskich (PZTW) – organizacja nadrzędna

Na zdjęciu: polska czwórka ze sternikiem, brązowi medaliści igrzysk w Los Angeles – od lewej Edward Kobyliński, Stanisław Urban, sternik Jerzy Skolimowski, Janusz Ślązak i Jerzy Braun, 1932. Autor nieznany, Narodowe Archiwum Cyfrowe, domena publiczna.

Zanim związek powstał formalnie, wioślarze z trzech zaborów spotykali się na „sejmiku wioślarskim”, zwoływanym z inicjatywy Warszawskiego Towarzystwa Wioślarskiego. W 1908 roku powstała Międzyklubowa Komisja Regatowa, która do wojny urządzała zloty wioślarskie. Piąty zlot odbył się w Ciechocinku pod koniec maja 1909 roku. „Wioślarz Polski” podawał później, że nieoficjalny związek działał od 1910 do 1915 roku.

W październiku 1919 roku w Kaliszu zebrał się zjazd, któremu przewodniczył Gustaw Martens. Statut przygotowała komisja: Józef Radwan z Kalisza, Władysław Kontrowicz i Maksymilian Stürmer z Poznania, Stanisława Hannówna i Władysław Nadratowski z Warszawy. Związek założyło 13 towarzystw na zjeździe w Poznaniu 8 grudnia tego samego roku. Sekretarzem pierwszego zarządu był Nadratowski, skarbniczką Hannówna. Według Wikipedii prezesem do 1932 roku był Radwan, po nim do wojny Jerzy Bojańczyk z Włocławka.

W pierwszym roku związek skupiał 19 towarzystw z 2490 członkami. Po czterech latach towarzystw było 25, a członków prawie trzy razy więcej. Przybyły wtedy towarzystwa w Grodnie, Modlinie, Ślesinie, Ostrołęce, Łucku i Pułtusku.

Z 33 mistrzostw Polski rozegranych w pierwszej dekadzie wioślarze z Warszawy wygrali 15, z Poznania siedem. W ostatnim roku przed wojną według związku istniały 73 kluby w 41 miastach.

Po wojnie związek działał dalej. Od 1948 roku ma siedzibę w Warszawie przy ulicy Kopernika.